Tatuaże inspirowane Metallicą można budować na bardzo różnych elementach graficznych: ostro zakończonym logotypie, czaszkach, figurze sprawiedliwości, cmentarnych krzyżach kojarzonych z "Master of Puppets" albo wizerunkach muzyków. W galerii znajduje się 13 prac. Nie wszystkie korzystają z tego samego stylu - obok prostych czarnych znaków są duże projekty realistyczne, metaliczne światłocienie i kolorowe nawiązania do okładek.
W logotypie najistotniejsze są ostre zakończenia pierwszej i ostatniej litery, które tworzą charakterystyczną linię całego napisu. Przy małym znaku trzeba utrzymać czytelne odstępy między środkowymi literami i nie dopuścić do zlania się ostrych krawędzi. Czaszki dają więcej swobody: mogą być narysowane szorstką, ilustracyjną kreską albo wykonane realistycznie, z głębokimi oczodołami i chłodnymi refleksami światła. Grafiki nawiązujące do "Master of Puppets" pracują natomiast na powtarzających się kształtach krzyży i wyraźnym podziale pierwszego planu od tła.
Motywy związane z zespołem można porównać z symbolami Led Zeppelin, które wymagają znacznie subtelniejszego rysunku, albo z sercem-granatem z galerii Green Day. W każdym przypadku najważniejsze jest zachowanie oryginalnej geometrii znaku, zamiast automatycznego dodawania cieni i ornamentów.
Ostre, nieregularnie zakończone litery tworzą poziomy czarny znak rozciągnięty przez łydkę. Powtarzające się ukośne kreski i pozostawione między nimi jasne prześwity nadają kompozycji rytm bez dodatkowego cieniowania.
Duża czaszka zajmuje zewnętrzną część ramienia, z głębokimi oczodołami i szerokimi białymi refleksami na kościach. Chłodne niebieskawe cienie oraz ostre, niemal chromowane przejścia nadają jej ciężki metaliczny charakter.
Białe litery zespołu ustawiono pionowo w ciemnoniebieskiej plamie o nieregularnych, malarskich brzegach. Zdecydowany kontrast jasnego znaku i głębokiego błękitu utrzymuje czytelność nawet przy niewielkiej powierzchni.
Realistycznie modelowana czaszka ma wyraźne błękitne oczodoły i głębokie, ciemne szczeliny przy zębach. Czarny symbol nad czołem oraz pionowy układ projektu wzmacniają graficzny charakter dużego wzoru.
Duże centralne oko wypełnia wnętrze geometrycznego znaku, a nad nim umieszczono nazwę zespołu. Okrągły kontur i gęste cieniowanie wokół źrenicy tworzą główny punkt skupienia, z ostrymi kształtami poniżej.
Czaszkę otaczają gęste pasma przypominające bandaże, które przechodzą na zakryte czoło i dolną część szczęki. Wyraźne, ciemne szczeliny pomiędzy materiałem rozdzielają plan kości od dekoracyjnych zwojów.
Wysoki, mroczny projekt łączy dłoń w górnej części z szeregiem cmentarnych krzyży poniżej. Głębokie pasma czerni równoważą niewielkie czerwone akcenty, budując ciężką atmosferę grafiki albumowej.
Rzędy białych krzyży rozciągają się na tle czerwono-pomarańczowego nieba, a ciemniejsze sylwetki w dolnej części prowadzą wzrok ku środkowi. Mocny podział na ciepły horyzont i jasne znaki nadaje pracy plakatowy charakter.
Ostry, mocno wydłużony czarny symbol wykorzystuje dwa ukośne zakończenia i jednolite wypełnienie. Brak cieniowania kieruje uwagę na precyzję krawędzi i kontrast z jasną skórą.
Lady Justice, portrety i duże kompozycje
W pracach przedstawiających figurę sprawiedliwości problemem jest rozdzielenie niewielkich szczegółów: opaski na oczach, szaty, ramion i elementów trzymanych w dłoniach. Wyraziste kontrasty pozwalają odróżnić te fragmenty, nawet gdy całość jest wykonana bez koloru. W portrecie scenicznym większą rolę odgrywa światło na twarzy oraz rozłożenie najciemniejszych partii włosów i tła. Na przedramieniu szczegóły można prowadzić pionowo, natomiast większy bark ułatwia rozbudowanie tła i zachowanie proporcji.
Trzy ujęcia pokazują wysoką kobiecą figurę z opaską na oczach i rozbudowaną draperią szaty. Miękkie przejścia szarości oddzielają twarz, ramiona i drobne detale, a pionowy układ odpowiada długości przedramienia.
Smukłą postać przedstawiono linearną, niemal rycinową kreską, z cienkimi elementami wyposażenia i fałdami ubioru. Jasne szarości pozwalają odróżnić szczegóły sylwetki od niezacienionego tła skóry.
Portret z otwartymi ustami i mocnym scenicznym wyrazem twarzy wpisano w chłodne, ciemnoniebieskie tło. Jasne pasma na policzkach i czole przełamują głębokie cienie, skupiając uwagę na mimice.
Duża pionowa scena przedstawia kilka postaci w ruchu i instrumenty częściowo znikające w mrocznym tle. Jasne fragmenty ramion oraz twarzy rozdzielają sylwetki, a gęste szarości u dołu zamykają kompozycję.