Bender z animowanego serialu "Futurama" ma sylwetkę, którą łatwo rozpoznać po cylindrycznym tułowiu, wystających oczach i antenie. Jego charakterystyczny wyszczerzony uśmiech można przedstawić w prostym czarnym konturze albo w pełnym kolorze. Pięć fotografii pokazuje odmienne rozwiązania: stojącego robota, bliski portret z cygarem, niewielki linework, kompozycję w ostrej ramce i rozbudowaną scenę z nocnym pejzażem. Przy takich wzorach ważniejsze od liczby detali jest zachowanie proporcji głowy i szczęki.
Bender w kolorze i z charakterystycznym uśmiechem
Pierwsza realizacja przedstawia całą sylwetkę robota. Srebrnozielony korpus, wyciągnięte nogi, żółtawe elementy ubrania i cygaro tworzą lekko humorystyczny projekt. Długi układ postaci dobrze wykorzystuje wewnętrzną stronę przedramienia. W drugim tatuażu głowa jest znacznie większa, a uwagę przyciągają przymrużone oczy i szeroki uśmiech z prostokątnymi zębami. Przy tym drugim wzorze szczególnie ważne jest zostawienie odstępów pomiędzy zębami, bo ciemne kratkowanie może stracić czytelność w zbyt małej skali.
Więcej interpretacji postaci pokazuje galeria tatuaży Bendera. Wersja na przedramię pozwala wykorzystać pionowy kształt robota, natomiast większa kompozycja na barku może zawierać dodatkowe elementy świata Futuramy.
Minimalistyczny robot i ornamentowana ramka
Trzeci tatuaż wykorzystuje proste cienkie obrysy i niemal pozbawioną cienia sylwetkę Bendera z uniesionymi rękami. Taki rysunek jest najbliższy klasycznemu projektowi linework. Na czwartej fotografii głowę robota zamknięto w wydłużonej ramce o ostrych, dekoracyjnych zakończeniach. Czarno-szare cieniowanie wyraźnie odróżnia twarz od otaczającego ornamentu. W ramce najważniejsze jest pozostawienie przestrzeni między brzegiem a oczami i anteną, by elementy się nie zlewały.
Podobnie mocne obrysy wykorzystują tatuaże bohaterów South Park, choć stylistyka obu animacji wyraźnie się różni.
Bender w nocnej scenerii
Ostatni projekt odchodzi od klasycznego kolorowego portretu. Bender znajduje się przy niewielkim ognisku w ciemnym lesie, pod jasną tarczą księżyca. Kadr zamknięto w prostokątnej czarnej ramie, dzięki czemu jasne światło nieba i pomarańczowy płomień stają się głównymi punktami sceny. Przy tak małej sylwetce robota powinien wystarczyć jego kontur, oczy i antena; przesadne dodawanie szczegółów osłabiłoby nocny klimat ilustracji.